Apathie

Apathie is een gebrek aan emotie, motivatie en enthousiasme. Dit kan voorkomen door psychische stoornissen zoals anorexia nervosa, autisme en depressie of bij uitputtingsverschijnselen, dementie en frontaal syndroom. In het brein wordt een onverschilligheid veroorzaakt. De persoon kan dan niet de kracht opbrengen om te reageren op het emotionele, sociale en geestelijk leven.

"Apathie kan ook een uiting zijn van een gebrek aan (zelf-)vertrouwen en/of berusting, waardoor een bepaalde actie die theoretisch effect zou kunnen/moeten hebben niet (meer) wordt ondernomen. Dat kan terecht zijn. Als iemand (persoon, organisatie ect) niet gepast reageert op de wensen van zijn "doelgroep" (partner, cliënteel, burgers, ect) dan kan er bij die doelgroep apathie ontstaan, in dergelijk geval een te verwachten reactie. De oplossing moet dan niet in de eerste plaats bij de apathisch reagerende doelgroep worden gezocht, maar bij de organisatie die de apathie opwekt en het vertrouwen moet herstellen."

Laten wij kijken naar hoe ik dit ervaar en zie. Liefde en pijn, huilen en lachen, verschillende kanten van de schalen van balans. Als ik naar mezelf kijk heb ik mijn eigen apathie gecreëerd, door mijn gevoelens in de jaren uit te schakelen om mijzelf te beschermen. Ik als persoon, als kind wist niet en had niet de capaciteit om mezelf te beschermen op de manier die ik nodig had. In het moment dat ik dit deed, wist ik niet wat voor gevolgen dit zou hebben op mij. Het gevolg wat het gehad heeft, is dat ik nu 10 - 15 jaar later nog bezig ben deze gevolgen aan te passen. Dit door terug te gaan naar het verleden en deze situaties van een andere oogopslag te bekijken.

Als ik moest huilen begon ik te lachen, als ik gekwetst werd, begon ik agressief te worden, als ik mezelf moest verdedigen gaf ik mezelf over. Ik wist niet hoe ik mijn gevoelens moest uiten op een manier waarop ik mijn woorden zacht waren. Als ik mijn woorden gebruikte, kwam dit op een valse of gemene manier naar voren, omdat dit de enige manier was waarop ik wist dit te doen. Ik liep vandaag in de winkel en een man liep de winkel uit, dit gebeurde tegelijkertijd en ik liet hem voor gaan. Ik merkte dat ik dankjewel tegen hem zei terwijl hij dat tegen mij had moeten zeggen. Een deel van mijn verwerking met apathie en mijn gedragingen was onderdanig zijn naar andere. Ik merk steeds vaker op dat ik dankjewel of bedankt zeg in situaties dat ik dit hoor te horen of krijgen en dit niet krijg, omdat ik dit gezegd heb.

Als ik kijk naar het "onderdanig" zijn wat ik vertoon is dit, doordat ik op deze manier probeerde te voorkomen in gevaar te zijn. Denkend dat dit een bescherming was, is dit een eigenschap geweest die mij in gevaar bracht. Daar waar ik dacht dat het mensen op afstand hield, bracht het mensen naar mij toe. Soms omdat ze mij als zwakke schakel zagen of omdat ik de situatie niet aan zag komen. De ene keer moest ik meer opletten, was het universum mij aan het vertellen dat ik door moest of omdat een ander niet wist met het gevoel die gecreëerd werd om te gaan.

Het is belangrijk dat je de kleine dingen opmerkt en stap voor stap aanpakt. De grote stappen waarvan de wereld ons verteld heeft dat wij die moesten nemen is niet waar. Het zijn de kleine stappen die ons maken die wie wij zijn. Door de kleine stappen hebben wij onze problemen veroorzaakt en door kleine stappen moeten wij dit oplossen.

Schrijf voor je hieraan begint 5 positieve dingen over jezelf, om je eraan te herinneren dat je ook goede dingen gedaan hebt en dat wat je deed al zijn vruchten heeft afgeworpen.

Vragen:

Hoe wil ik reageren op situaties waar ik mij niet comfortabel in voel?

Wat voor soort emoties heb ik uitgeschakeld en/of vervangen?

Hoe probeer ik mijn emotie, motivatie en enthousiasme te verhogen op een manier waarin ik uit mijn comfortzone ga en mezelf kan blijven pushen?

Hoe kan of wil ik dit nu aanpakken?

Hoe heeft deze omgang mij gekwetst en geholpen? Waarom is dit iets wat ik achter mij wil laten?