De oorlog op de zwarte gemeenschap

De oorlog gericht naar de zwarte gemeenschap, is een oorlog die zich bevindt in onszelf. Vele van ons zijn de link naar onszelf verloren en zijn op zoek naar punten die in onszelf zijn buiten ons. Ik heb het hier eerder met jullie over gehad en wil dit wat meer benadrukken. Ik merk aan mezelf dat de muur die wij gebouwd hadden te vergelijken is met de Chinese muur. Naast al het negatieve wat erbij hoort, moeten wij inzien dat deze muur gevallen is.

Deze muur is gecreëerd door andere en gevormd om specifiek onszelf van onszelf te verwijderen. Een brug tussen onze fysieke en spirituele vorm, die heelheid in onszelf vormt als deze samen zijn. Vele van ons zijn de kennis die tot ons toe behoorde, kwijt geraakt en hebben de band afgesloten. Iets wat begon als bescherm mechanisme is vandaag de dag datgene wat ons het meest pijnigt. De oorlog die een aantal jaren geleden zichzelf in fysieke vorm toonde, vormt zich nu in spirituele vorm. Een strijd die veel zwaarder kan zijn als de spirituele vorm al weerstand in zichzelf heeft gecreëerd, naast de scheiding die de fysieke en spirituele vorm hebben.

Ik heb gemerkt dat deze oorlog te overwinnen is door liefde en connectie voor en met jezelf. Vroeger was dit iets wat mij boos maakte, vandaag de dag heb ik begrip. Niet voor wat andere doen, maar voor wie ik ben en wat ik mezelf aangedaan heb. Pijn waarvan ik dacht dat dit liefde was, liefde waarvan ik dacht dat dit pijn was, connectie waarvan ik die niet kon zien en mensen met wie ik daardoor geen connectie kon inzien.

Ik verbrak de connectie met mezelf, waardoor ik de connectie met een ander verbrak. De liefde die de wereld mij had laten zien, leek voor mij alleen te bestaan uit pijn. Ik had een beeld voor mezelf geschetst die niet geen waar beeld van de energie wees en weerspiegelde. 

Al jaren zie ik mensen dezelfde strijd voeren, niet wetende dat dit de oorlog was die ik in me voerde. Niet wetende dat dit überhaupt een oorlog was die gevoerd werd. Generatie op generatie is pijn door gegeven aan ons en hebben wij deze in onszelf op een blinde plek gezet. Een plek die wij niet konden zien en die nu steeds beter te zien is, doordat de connectie met onszelf zichzelf aan het herstellen is.

Wij leren nieuwe vormen van liefde kennen in verschillende soort relaties, die zich constant aan ons tentoonstellen om een verbeterde vorm hiervan te ervaren. Liefde is niet iets wat uiteen is, liefde is iets wat eenheid is en inhoud. Jarenlang hebben wij onszelf aangeleerd om niet kwetsbaar te zijn, kwetsbaarheid is de sleutel naar het zien van de oorlog en het durven oplossen. Het durven oplossen heeft de kwetsbaarheid nodig, omdat de pijn die voorbij gegaan moet worden onszelf is.

Voorbij wie wij zijn gaan, om zo de ware pijn los te laten. Iets waarvan wij denken dat dit er is, omdat wij denken dat wij dit verdienen of zo hoort. Deze strijd is zo zwaar, omdat wanneer de pijn weg is de enige blokkade die wij hebben onszelf is. Het kan eng zijn om je volle potentie te beleven en ervaren, niet alleen die van jezelf. Ook die van een ander kan moeilijk zijn om aan te nemen, omdat jij je kwetsbaar moet stellen. Je moet de weerstand in jezelf constant voorbij gaan en dit is iets wat het moeilijkst kan zijn. Weet dat dit een weerstand is, waar jij met een aanloop overheen kan springen! So run and jump over it!