De maan

Vandaag donderdag 25 maart 2021 was een zonnige semi warme dag. Een felle blauwe lucht met aan de ene kant de zon en aan de andere kant lichtjes de maan. Een gedachte kwam in me op, vele verwachten van ons dat wij op een bepaald moment moeten schijnen. Dat wij onszelf alleen moeten laten zien wanneer het donker is. Wanneer de rest rust en niets zichtbaar is tenzij er licht op geschenen wordt.

De maan wordt in mijn ogen onderschat, een krachtige planeet die zichzelf letterlijk laat zien terwijl ze verwoest is. Schijnend terwijl er bijna niks meer van der over is, powerfull, radiant and abundant. Krachtig op zo een manier dat zelfs de afstand tussen de maan en Gaia (aarde), haar niet weerhoudt van haar energie. Hier op aarde kunnen wij zelfs kristallen opladen door het bloot te stellen aan haar licht en energie.

Zo sterk dat ze het gedrag van mensen, dieren en planten kan beinvloeden. Iedere fase bepaald, beinvloed en betekend iets anders.

Ik denk dat de zwarte gemeenschap vergelijkbaar is met de maan. Een krachtige bron, waarvan iets geprobeerd heeft het te vernietigen. Ondanks alles is ze nog steeds sterk, krachtig en prachtig. In samenwerking met andere planeten en sterren zorgt ze ervoor dat zij ook schijnen en zichtbaar zijn. Zij zorgt er zelfs voor dat wij vanuit Gaia sterren kunnen zien, maar zonder zichzelf weg te cijferen. Zelfs wanneer wij haar niet zien, weten wij dat ze er is.

She is a force to be reckoned with. We are a force to be reckoned with!