Terugbik op mijn Restart - part 2

11-10-2021

Geschreven op 10 augustus 2021

Small recap: "Dat ik mezelf nu op een hele andere manier heb geaccepteerd, omdat ik nu begrijp dat ik ook mag leren en dat betekent dat ik soms een keus maak die ik later toch anders zou willen doen."

Ik begon vanuit mezelf te kijken en één van de hulpmiddelen was, omdat ik zolang echt alleen geweest ben weer. Als ik terugkijk naar mijn leven heb ik dit vaker op deze manier gedaan, alleen wist ik niet waar deze groei vandaan kwam. Nu weet ik dat dit komt, omdat als er echt iets met mij was, ik mijzelf terugtrok. Toen wist ik alleen niet hoe ik mezelf eruit moest halen en nu weet ik dat wel. Ik herken nu eerder wanneer het tijd is om naar binnen te gaan of naar buiten. Om voor mezelf de tijd en ruimte te nemen om door te gaan naar de volgende stap.

Ik begon mezelf af te breken, letterlijk en figuurlijk. Ik begon mijn patronen te bekijken, door te reflecteren en te kijken naar wat voor reactie ik nu echt zou willen hebben. Wat ik nu echt zou willen voelen en wat voor gevoel ik had gekregen. Waar mijn gedachte vandaan kwam en wat voor stappen ik kon nemen. Ik begon weer de vragen te stellen waarom en waarvoor en nu hoefde ik het niet aan iemand anders te vragen, maar gewoon aan mezelf. Ik kreeg bijna gelijk antwoord en kon dan ook kijken wat ik er in dat moment aan kon doen.

Dus vannacht nu maand 8 van de 12 maanden van dit jaar. Maand 8... net over de helft van het jaar en ik had weer een echt helder moment van besef. Ik lag in mijn bed en was niet eens een minuut wakker en mijn hoofd was propvol. Ik probeerde mijn gedachte te kalmeren door het te stoppen en dat werkte niet. Dus ik besloot om weer te luisteren in plaats van mezelf de mond te snoeren. Ik merkte dat mijn schaduw zich aan het laten horen was, ze zat vast in de oude manier van denken en ik heb haar aangesproken. Niet op een afkattende manier, maar op een manier vol liefde. Ik heb mezelf gezegd waarom en waarvoor deze manier van denken niet meer nodig was en kwam tot een heel ander besef van heel zijn. Ik zeg iedere keer wij zijn één, maar ik zag iets over het hoofd. Ik zag mezelf niet geheel als één, want mijn schaduwkant en lichte kant waren gescheiden, mijn guides, all energy en the Divine had ik ook niet meegerekend.

Ik had gezien dat wij onze energie delen, dat wij in onze levensvorm hetzelfde zijn als dieren, maar diep van binnen wou ik niet alle dieren meenemen. Mijn guides en the Divine zag ik als hoger, maar dat zie ik nu toch wat anders. Laten we beginnen met muggen, ik begon ze meer te waarderen. Ik begreep dat ik terug moest geven aan hun, dat hield voor mij in dat ik ze niet meer doodsloeg en ze de kans gaf me te prikken ALS ik sliep. Ik begon niet meer wakker gemaakt te worden door de muggen, omdat ik ze ruimte gaf om hun leven te kunnen leven zoals dat moest. Ik kijk nu steeds meer naar wat dieren voor boodschap met zich meebrengen en hoe dat van toepassing is op mijn leven.

Vandaag gaven de muggen mij als informatie mee dat ik ze volledig moest waarderen en dat dit dus ook iets in mezelf was wat ik niet compleet deed. Dat komt doordat ik mezelf niet in alles zag en alles niet in mij. Ik begrijp nu dat ik mijn eigen guide ben, dat ik the Divine ben, dat ik alle energie ben en dat door hoe IK naar mezelf keek ik naar andere keek. Ik miste iets en dacht dat te vinden was bij andere, maar dat was diep van binnen iets wat ik in mezelf aan de kant had geschoven en dan herkende bij een ander. Andersom ook, ik kon me aan dingen irriteren die ik in mezelf aan de kant had geschoven, maar aan de kant schuiven is niet verwerken. Zoals vele van ons weten kan verwerken letterlijk alles zijn. Het ligt alleen aan ons om te kijken naar hoe wij dat willen doen en of dat past bij wat wij willen doen voor onszelf.

Ik keek er eerst niet zo bewust, maar ik wist dit, ik wist niet waarvoor en waarom ik dit nodig had of deed. Het woord "leiden/lijden" heeft mij hierin geholpen, want ik vond het feit dat dit deze betekenis had niet goed genoeg voor hoe ik deze uiting wil uitbeelden. Ik wil mezelf sturen, ik wil mezelf brengen naar de plek waar ik moet zijn. Ik moest beseffen dat ik nou eenmaal niet van tevoren kan zeggen welke kant ik op moet gaan, want alle wegen brengen je naar waar je heen wilt. Ze zien er alleen anders uit, de les die erbij hoort en de manier waarop je daarna moet sturen zal anders zijn op basis van mijn keuzes.

Dus toen ik net tegen mijn schaduw sprak en echt besefte dat ik het meende, voelde ik nog een opluchting. Ik kijk nu op een manier naar de situaties die voor mij als geheel prettig is. Dan toch kan het betekenen dat ik het later misschien anders zou doen, maar in het moment kies ik dan voor mij de kant die het beste leek te zijn op basis van de informatie die ik dan heb. Beide kanten zijn nog steeds 2 verschillende verbeeldingen van wie ik ben, ze staan pal tegenover elkaar. Dit keer, dit keer vullen ze elkaar aan, in plaats van elkaar aan te vallen. Ze zijn een mooie blend met unieke eigenschappen die samen horen! Ik moest alleen leren samen te werken met mezelf om andere nu te leren hoe ik het nu wil, in vergelijking met toen. Een moment in tijd dat ik toen mijn beste ik was, om nu weer mijn beste ik te zijn. Terwijl ik net zoals vele van binnen een strijd met mezelf aan het voeren was, omdat ik in mezelf iets miste. Dat wat uiteindelijk allemaal afstamde van het niet één zijn met mezelf, waardoor ik niet verzekerd was in mezelf, vertrouwde, zag, voelde en de lijst bleef maar groeien.

Ik heb zin in de komende periode, de periode waar ik dus opnieuw probeer en doe, aanpas en aan kijk, vergelijk met mijn andere ervaringen en leef in het moment. Een moment in tijd waar ik heel ben op een manier waarop ik dat nog niet eerder geweest ben en een persoon die ik nog niet eerder was. Met een manier van kijken en wetende dat het beste er ook is en naar mij toe komt, omdat ik gekozen heb dat ik het beste mag/kan zien en dat besloten heb te ervaren.